Hayatta itimat ettiğimiz yani güven duyduğumuz insanlar vardır. Öyle durup dururken birine veya birilerine güvenmek, güven duymak, itimat etmek mümkün değildir. Başkalarının güvenine mazhar olmak ise ne büyük haz verir insana. Kimse kimsenin başının gözünün hatırı için değil; hakikat yolunda emin adımlarla giderken dostlarını, sevdiklerini, dava arkadaşlarını yolda bulduklarıyla değişmeyenlere güvenilir. İşinin ehli olana yani liyakat sahibine, iyi niyetliye, sözünde durana ve cömert insanlara itibar edilir ve güven duyulur.
Kendinden emin olunan insanlar güvenilirdir... Müslüman odur ki kendinden herkesin emin olduğu kişidir. Türk, itimat edilendir, güven duyulandır ve düşmana korku salıp dosta güven verendir. Lidere güven, işverene güven, eşe dosta güven... Takıma güven, kendine güven, iyi birine güven... Babasının parasına güvenmek veya birinin makam ve mevkiine güvenip de haddi aşan işler yapmak ne fena değil mi? Güvensizlik ortamı ne kadar fena değil mi? Muhittin Gümüş
Yuvaköy-Amasya
