-Çok seviyorsun galiba?
-Çok mu dedin?
-Evet, pek çok seviyorsun değil mi?
-Çok ile pek çoğun miktarını ayırt edemiyorum.
-Nasıl yani?
-Kalbime sorsan onu?
-Duyar mı beni?
-Mutlaka dinler seni…
-Ya dinlemezse?
-Seviyorsa dinler elbet… Duymak yetmez, dinleyip hissetmesi gerekir o kalbin…
-Kalbinin söylediklerini dilinle söylesene…
-Olmaz…
-Neden?
-Çekinirim… Alışkın değilim… Dilim kalbimin sesinden daha az kabiliyete sahip…
-Bir kere söylemekten bir şey olmaz…
-İkinci kez söylememek için birinciyi de söyleyemem…
-Peki o kim?
-Diyemem…
-Neden?
-Dersem kaybederim onu…
-Biliyor mu senin sevdiğini?
-Bilmiyorum…
-Bilse ne olur?
-Utanırım…
-Seninki gizli aşk… Sessizliğin derin ve gizli nağmeleri çalınıyor. Gözlerin konuştuğu, kalbin fısıldadığı bir hikâyede gizli aşkı yaşamak sana yaraşıyor galiba…
-Belki de öyledir. Birbirine değmeden geçen bakışlar… ama her geçişte kıvılcımlar ateşlenir… Gizlice gizemli biçimde süzülen bir bakışın ardından kaçırılan gözler. Âdeta “Kimse görmesin” diye gizlenen aşk…
-Adını duyunca yüreğin kıpırdar mı?
-İçten gelen bir titremenin yanında kalbimin ritmi değişir ve bestenigâr makamında şarkılar söylenir zihnimde… Sessizlik içinde bir cümle kurarım… Ardından tatlı bir tebessümüm, sükûnet içinde bir duraksamanın ardından derin bir nefes alışım hep ona dairdir.
-Uzun cümleler kurmayı biliyormuşsun… Görmedim senin gibisini…
-Bazen görmemek gerekir. Görmek yerine anlamak yeterlidir. Cümlelerim uzasa da manasının uzamasını istemem. Ufuklardan ümitler kesilmez; aşka dair ne varsa beklenir. Kimi zaman hüzzamdan mâhur makamına geçişlerim olur ama ritmim değişmez. Sırrımı söyleyemem; söylenince sır olmaktan çıkar. Aşkımın muhatabına sözüm ve nefesim yetmez diye susuyorum.
-Tarif etsen olmaz mı o güzeli?
-Şimdilik olmaz. Zamanla olabilir… Çünkü zihnimdeki tarifi dile getirecek sözler bugünkü lügatte eksik kalmış… Günün birinde güzelliğe dair bir lügat yazarsam içinde ona yetecek her söz olur… Mecazlar, teşbihler, istiareler, tevriyeler, telmihler belki de kinayelerin en harika örnekleriyle dolu olur.
-Sevmeyi sanata çevirmek ister gibi hâlin var, öyle değil mi?
-Sevme sanatı… Duygu, düşünce ve hayal gücünün estetik biçimde yansıtılması dense de sanata, sevgiyi sanat eseri gibi somutlaştırmaya gücüm yetmez… Böyle kalsın kalbimde… O bilmese de olur… içimdeki sevdamı fonetik sanatlarla yani edebiyat ve musiki ile sunmayı yeterli bulurum…
-Senin şu üç noktalı cümlelerinin devamından aşka dair roman yazılır inan ki…
-Benimle ilgili en belirgin gözlem ya da keşfin üç noktalı cümlelerim… Öyleyse yazıver…
-Yazmak senin işindi… Konuşmak ise benim marifetim…
-İkisi bir arada olursa ne olur?
-İki gönül bir olursa samanlık seyran olur deseler de seyrana karşıyım ben… Gülistanda bülbül şakımadan durmaz… Şakımanın bedii güzelliğini duymaktan haz duyar insan…
-Güzel, ilahi aklın evrende ışıması sonucunda oluşur ama onu güzel kabul eden yalnızca gönüldür…
-Ser verip sır vermediğin için meraktayım dostum… “Sana ne?” demeyi bile beceremiyorsun!
-Kabalığı beceremediğim için mutluyum… Edebiyat estetiği içinde kabalık da yapılabilir ama ihtiyaç duymadım hiç. Benim ihtiyacım nefsimin arzuları değil, gönlümün pınarlarından akan sulardan bir miktar içebilmektir Kevser lezzetiyle… Bir gün sırattan ince sevda köprüsünden geçmeye, şafakla gurubun birleştiği anda tut ellerimden dediğim zaman sen ne diyeceksin?
- Hayallerin en ötesini ve aşkın sesini yakından duyarsın da o anda sonsuz mutluluğun penceresinden beraber bakarken tutarım ellerini… Allah'a giden bu yolda el ele olmak güzeldir elbet.
- Gönlümüzdeki birlikle aldırmayız kışa; ayaza, yele, yağışa… Yelken açarız hep bahara, yaza …
…..
Muhittin GÜMÜŞ
04.10.2025 Bişkek
