Adaletin olduğu yerde tarafsızlık içi boş bir eylemdir…

"Cehennemin en kavurucu yeri ahlâk ve adalet krizinin olduğu zamanlarda tarafsız kalanlara ayrılmış olmalıdır." İtalyan Dante böyle diyor.

Nahl suresi 90. ayette de "Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor." der Yüce Rabbimiz.

Liyakati kendinden menkul kişilerin gösterişten ibaret ibadetiyle muhafazakâr kisvesine bürünmüş, hımbıl, beceriksiz tavrıyla hak ve hukuka sığmaz işlerde "Ben tarafsızım efendim!" demeleri kadar aşağılık bir davranış biçimi yoktur.

Ey hımbıl!

Tarafsızlığınız adaletsizliğe sebep oluyorsa siz ondan ilk sırada mes'ulsünüz.

Özel, resmi veya sivil toplum kuruluşlarında sıkça rastlanan kaypak yönetici tiplerinden en nefret ettiklerim "tarafsızlar" dır.

Doğrudan, hakikatten, adaletten, haktan, devletten, milletten, mazlumdan, yetimden yana olmak varken nedir bu suya sabuna dokunmamak? Başka yanlar yancılıktır, yvşklıktır…

Suya sabuna dokunmamak ise aslında ruhen ve bedenen kirli kalmak demektir.

Tarafsız değil adaletli davranmak insana yaraşır.

Fikrinde istikrarlı olmayan kaypak tipler kaygan zeminde oynarlar.

Millete hizmet etmeme yarışındaki zübükzâdelerle işimiz var. Onların adalet diye bir değeri zaten yoktur.

Sözde “eşitlikçi, emekçiden yana” ama alın terine saygıdan eser yok ve fiilen yiyici takım...

Kendi şehrinin bir sürü işi dururken komşu ülkeyi imar etmeyi vaat eden zübükzadenin rol çalma işleri hiç ahlâkî değildir.

Savcıyı, hakimi, yargı organlarını velhasıl bütün adli makamları tehdit edenlerin en çok ihtiyaç duyduğu şey her zaman adalet olacaktır.

Hukukçu kardeşim Mekan Sırakaya'nın sözü “Adalet oksijen gibidir. Varlığında önemsenmez ama yokluğunda çok ciddi biçimde ihtiyaç duyulur. Yoksa hayat hakkınız kalmaz.”

Adaletli olmak ve adalete saygı duymak daima meşru zeminlerde kalmak için en önemli ve belki de yegane davranıştır.