Hasretinden kalbimde yanan aşk ateşi sönmez oldu. Ay yüzün ve âteşin ruhlerinle bir an gülzârımız kıskandı seni... Haydi gel... Saadet-i seniyyem denirdi... Eskiden sevgiliye "aşkım" denmezdi. Şimdi rastgele "aşkım" hitabıyla değersizleşti gitti aşk... Herkes birbirine "aşkım" diye hitap eder oldu... Olmamalı böyle bir şey...

Hayatım, canım, kıymetlim, tatlım, aslanım, koçum, yiğidim ve daha niceleri varken ... Bunlar da yerinde ve edeplice, adaba uygun kullanılması gerekmez mi? Her söz rastgele söylenmez. Hasret, gurbet, sıla da yok... Özleyene kadar kavuşmak, buluşmak, görüşmek mümkün... Hem de çok kısa sürede... Bunların kıymet-i harbiyyesi yok...

Nedense? Nedeni belli... Siz ne dersiniz? 23.12.2023

İYİ

İnsanların en hayırlısı iyilik edenlerdir... İyilik edenler iyi insanlardır... İyi insanlar; erdemli/faziletli, ahlâklı, adaletli, vefalı, terbiyeli, iyiliksever, dürüst, işinin ehli, ilim ve irfan ışığıyla aydınlanmış, imanlı ve güvenilir insanlardır...

Bazıları da toptan iyi ya da kötüdür... İki sıfatı da taşıyan insanlar vardır elbet... Bir de "Sen neymişsin be abi!" dediklerimiz de az değildir. Onları saymıyoruz. Adam iyi bir şâirdir ama aynı başarıyı, ustalığı nesirde/ düzyazıda gösteremeyen kişi de kötü bir yazar olabilir... Devamla...

İyi bir şâir, kötü bir yazar...

İyi bir yazar, kötü bir şâir...

İyi bir okur, kötü bir eleştirmen...

İyi bir şiir, kötü bir okuyucu...

İyi bir eleştirmen, kötü bir yazar...

İyi bir senarist, kötü bir oyuncu...

İyi bir hukukçu, kötü bir yorumcu...

İyi bir hatip, kötü bir müellif...

İyi bir arkadaş, kötü bir idareci...

İyi bir baba, kötü bir patron...

İyi bir akademisyen, kötü bir hatip...

İyi bir öğretmen, kötü bir sınıf...

İyi bir esnaf, kötü bir işletmeci...

İyi bir baba, kötü bir evlat...

İyi bir kaptan, kötü bir gemi.

***

İyi bir fidan, kötü bir toprak...

İyi bir tohum, kötü bir tarla...

İyi bir at, kötü bir binici...

Bunların tersi de vardır...